Leo ve Rémi günün her anını birlikte geçiren, oyunlar onayan aralarında derin bir bağ olan çok yakın iki dosttur. Ancak okulun yeni bir kademesine geçmeleriyle beraber arkadaşlarının, bu yakınlığı fark etmesi ve “yeni” bakış açılarıyla, aralarındaki saf bağın üzerine gölge düşüyor. Léo, sınıf arkadaşlarının sorularından rahatsız oluyor; Rémi suskun kalıyor. Bu durum Léo’yu içsel bir çatışmaya sokuyor ve aslında kendi içinde bir seçime zorluyor. Léo, kabullenilme arayışı, baskılar ve toplumsal beklentiler nedeniyle kendini yeniden tanımlama e sürecine giriyor; başka arkadaşlıklar kuruyor, buz hokeyi gibi aktiviteler deniyor — bu da Rémi’yi adeta dışlıyor. Aralarındaki ilişkinin doğası belirsiz kalsa da, bu dışlama ve baskı, dostluğu derinden etkiliyor. Film, ergenlik, dostluk, aidiyet, toplumsal beklentiler ve kimlik gibi temaları hassasiyetle irdeliyor. Bir bakıma, ergenlik döneminin kırılganlığını, duygusal karmaşıklığını ve toplumsal baskıyla gelen yabancılaşmayı samimi bir bakışla aktarıyor.
Aslında film akış boyunca günlük hayatta sıklıkla karşılaştığımız hatta belki yaşamımızın bir döneminde maruz kaldığımız gerçekliği olağan açıklığıyla gözler önüne seriyor. Bu bakış açısı bir günah keçisi aramamızı engelleyip daha insani bir yerden bakmamızı, yaşananların ardındaki toplumsal gerçekliği görmemizi sağlıyor.
Akran zorbalığı teması açısından filmi irdelediğimizde “Close (Yakın)”, zorbalık temasını çok açık bir biçimde göstermese de örtük, ince ama yıkıcı bir sosyal baskı ve akran zorbalığı üzerinden işler. Film zorbalığı geleneksel, fiziksel ya da açık saldırganlık şeklinde değil; mikro düzeyde, sözel, ima yoluyla ve sosyal dışlama biçimleriyle anlatır. Bu da filmi daha çarpıcı kılar çünkü günümüzde çocuk ve ergen zorbalığının büyük kısmı tam olarak böyle görünmez şekillerde yaşanır.
Léo ve Rémi’nin yakın arkadaşlığı sınıfta dikkat çeker. Ve her şey sınıf arkadaşlarının sorduğu gibi masum görünen bir soruyla başlar. Bu soru: Léo’yu utandırır, Rémi’yi rahatsız eder, Aralarında çatlak oluşturan ilk sosyal baskı biçimidir. Bu bir tür dolaylı zorbalıktır: çocuklar alay etmez ya da fiziksel şiddet uygulamaz; ama tek bir imâ ile iki dostun ilişkisini kırılganlaştırırlar. Léo zamanla Remi’den uzaklaşır ve kendisini daha “diğer erkek çocuklar” gibi hissetirecek aktivitelere yönelerek buz hokeyine başlama, yeni arkadaşlıklar edinme gibi girişimlerin içine girer.
Léo’nun kendini kurtarmaya çalışırken Rémi’yi yalnız bırakması, istemeden de olsa bir tür sosyal dışlama zorbalığıdır. Artık okul yolunda beraber yürümüyorlar, Léo, buz hokeyine sığınıyor. Rémi yalnızlaşıyor ve bununla baş edemiyor. Film burada zorbalığın: Aktif (sözel-fiziksel saldırganlık), Pasif (duygusal ihmal, dışlama) şeklindeki ayrımına işaret ediyor. “Close”, özellikle pasif zorbalığın çocuklarda ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteriyor.
Filmin en çarpıcı mesajı: Sessiz zorbalık, en tehlikeli olanıdır filmde kimse bağırmaz, kimse vurmaz, kimse açıkça alay etmez. Ama küçümseyen bakışlar, Alttan alta yapılan imalar, erkek çocukların duygusal yakınlığının sorgulanması, toplumsal normların baskısı, arkadaş kaybının yarattığı travma, hepsi bir araya gelerek derin bir psikolojik zorbalığa dönüşür. Spoiler vermeden söylemek gerekirse, film: Zorbalığın her zaman görünür olmadığını, ama etkilerinin çok ağır olabileceğini, sessiz baskının bile bir çocuğun psikolojik dengesini bozabileceğini vurgular. “Close”, zorbalığı tek bir kişinin kötü davranışlarından ziyade: Toplumun, okul kültürünün, cinsiyet normlarının ve arkadaşlık dinamiklerinin bir üretimi olarak ele alır.
0 Yorum:
Lütfen yorumlarınızı yazınız...